Sentada na sala das columnas, baleira na mañá, facía esvarar polos dedos o pequeno broche do seu pai, en ouro, coma un botón, recoñecemento polos cincoenta anos de socio ,co logo do Círculo gravado, Atenea de perfil. Deu en gardalo no peto para aquela cita, a modo de figa. Cando saían do instituto aquela sala era o punto de encontro, ocupaban sempre o mesmo lugar, butacas e canapés con tapicería como a da casa da avoa, mesa rectangular no medio onde poñían os cafés. Se tiñan cartos, un bocadillo de calamares, o preferido do Manolo era de croquetas. Un sorriso debúxase nos beizos. Subían estudiar á biblioteca, había bailes na tarde no salón Regio, que eran asaltos. Outro sorriso. Se entraba na sala dos billares, miradas de reprobación, as rapazas non eran ben vistas. Petan as pezas do dominó contra a mármore branca e esvaída das mesas. Os xogadores de billar botados adiante,as costas case paralelas ao taco, fitando a bola, levantan a ollada da verde mesa baixo a luz ambarada das lámpadas flecadas. Nena, fóra.
Acariña inqueda, coa xema dos dedos, as pequenas fendas do broche no baleiro da man. Pasara tanto tempo… Aí está, na porta, camiñando coma sempre, paseniño, a faciana amable, os seus cabelos brancos xa, leva lentes e unha raiola invisible e quente esténdese entre os dous.